المَصْدَر - ج مَصَادِر [ صدر ] : جاى صدور ؛ « مصادر الأفعال » : مصدرهاى فعل كه اصل كلمات مشتق مىباشد ، ريشهء هر خبرى ؛ « مَصْدَرُ ثِقَةٍ » : مصدر و منبع موثق ، « مِنْ مَصْدَرٍ رسميّ » : از سوى كسى كه عنوان و سمت رسمى دارد . المُصَدَّر - [ صدر ] : مفع ، صادرات بخارج از كشور ، اسبهاى جلودار يا پيش قراول ، مرديكه كه سينهء ستبر داشته باشد ، مرد سخت سينه ، - و از حيوانات به معناى شير و گرگ مىباشد . المَصْدَع - ج مَصَادِع [ صدع ] : راه هموار و آسان در سرزمينى سخت و ناهموار . المِصْدَغَة [ صدغ ] : بالش و يا متكا . المِصْدَم - [ صدم ] : « رجُلٌ مِصْدَمٌ » : مرد جنگجو و دلير . المَصْدُور - [ صدر ] ( طب ) : كسى كه به بيمارى سل دچار شده باشد . المَصْدُوع - [ صدع ] : كسى كه به بيمارى سر درد مبتلا شده باشد . المَصْدُوف - [ صدف ] : مفع ، پوشيده . مَصَرَ - - مَصْراً الناقةَ : با انگشتان خود پستان شتر را دوشيد . مَصَّرَ - تَمْصِيراً [ مصر ] العطيَّةَ : عطا را بتدريج پرداخت ، - القومُ المكانَ : مردم آن سرزمين را آباد و در آن سكونت نمودند ، - الثوبَ : جامه را برنگ سرخ در آورد . المِصْر - ج أَمْصار و مُصُور : فاصلهء ميان دو چيز ، مرز ميان دو زمين ، شهرستان ، سرما و يخبندان ، خاكى است به رنگ سرخ . المِصَرّ - [ صرّ ] : كيسهء پول . المِصْرَاد - [ صرد ] : نيرومند يا ناتوان در برابر سرما ، سرزمين بىگياه و بىدرخت ؛ « سَهْمٌ مِصْرَاد » : تيرى كه به هدف اصابت كند . المِصْرَاع - ج مصَاريع [ صرع ] من الباب : پاشنهء درب ، - من الشّعر : نيم بيت از شعر . المِصْرَان - دو شهر كوفه و بصره . المُصَرَّح - [ صرح ] : مفع ؛ « يومٌ مُصَرَّح » : روز روشن و آشكار . المُصَرِّح - [ صرح ] : فا ؛ « يومٌ مُصَرِّحٌ » : روز آفتابى و بدون ابر . المُصَرِّد - [ صرد ] : فا ؛ « سَهْمٌ مُصَرِّدٌ » : تيرى كه بهدف مىخورد . المَصْرَع - [ صرع ] : مص ، جاى كشتى ، كشتن و ترور . المَصْرِف - ج مَصَارِف [ صرف ] : بانك ، - « مَصْرفٌ الإصدار » : بانك ناشر اسكناس و پول . المُصْرِم - [ صرم ] : مستمند و عيالمند ، بينواى عائله دار . المَصْرُور - [ صرّ ] : مفع ، اسيرى كه دستهايش را بسته باشند . المَصْرُوع - [ صرع ] : مفع ، و در زبان متداول به معناى بيخيال و بىبند و بار است . المَصْرُوف - [ صرف ] : مفع ، - ج مصاريف : مخارج و هزينه ، هر چيز خالص ، شاخه يا هر قسمتى از درخت كه خشك شده باشد . المِصْرِيُّ - منسوب به مصر است . المِصْرِيَّة - مؤنث ( المِصْرِى ) است ، پول خرد تركى ( 40 / 1 قرش ) . المُصْطَاد - [ صيد ] : شكار گرفته شده ، صيد شده . المُصْطَاف - [ صيف ] : ييلاق ، - ج مُصْطَافون : كسانى كه در تابستان به ييلاق مىروند . المِصْطَب - [ صطب ] : سندان آهنگر . المِصْطَبَة - [ صطب ] : سكَّو ، دكَّهء نشستن . المِصْطَبَّة - [ صطب ] : مرادف ( المِصْطَبَة ) است . المِصْطَح - ج مَصَاطِح [ صطح ] : بيابان بى آب و علف ، خرمنگاه . المُصْطَفَى - [ صفو ] : پاك و انتخاب شده ؛ « الإِناء المُصْطَفَى » : لقب يكى از مبلَّغان مسيحيت است . مَصْطَكَ - مَصْطَكَةً [ مصطك ] الدواءَ : دارو را با مستكى مخلوط نمود . المُصْطَكى - [ مصطك ] : مرادف . ( المصطَكَى ) است . المَصْطَكَى - [ مصطك ] ( ن ) : درختى است كه از آن صمغ مستكى بدست مىآيد ( آدامس ) ، آدامس رومي - اين كلمه - يونانى است . المُصْطَكَاءَ - [ مصطكي ] : مرادف ( المَصْطَكَى ) است . مَصَعَ - - مَصْعاً البرقُ : برق درخشيد ، - تِ الدابَّةُ بِذَنَبِها : ستور دم خود را تكان داد ، - الفرسُ : اسب آهسته عبور كرد ، - الطائرُ بذرقه : پرنده فضله افكند ، - ه : با او زد و خورد كرد ، - فلاناً : بر او تازيانه يا مانند آن زد ، - فؤادُ فلانٍ : دل او از ترس يا شتاب از جا كنده شد ، - مُصُوعاً الرجُلُ فى الأَرضِ : در زمين به سياحت پرداخت ، - لبنُ الناقةِ : شير شتر خشك يا كم شد ، - ماءُ الحوضِ : آب حوض كم شد . مَصَّعَ - تَمْصِيعاً [ مصع ] القضيبَ : پوست شاخهء بريده شده را دست نزد تا خشك شود . المَصْع - مص ، بيرون انداختن ، اخراج . المَصِع - شمشير زن ، كودكى كه ترنا بازى كند . المِصْعَاد - [ صعد ] : طنابى كه با آن از درخت خرما بالا روند . المَصْعَب - ج مَصَاعِب : اسبى كه بر آن سوار نشده باشند ، ستور نر . المُصْعَة - ج مُصْع : تمشك ، پرنده اى كوچك . المُصَعَة - ج مُصَع : مرادف ( المُصْعَة ) است . المَصْعَد - [ صعد ] ( ف ) : قطب مثبت در دستگاههاى برقى . المِصْعَد - ج مَصَاعِد [ صعد ] : آسانسور ، پله برقى . المُصَعَّد - [ صعد ] من الأَشربة : نوشابهء گرم شده كه تغيير طعم و رنگ بدهد . المُصَعِّد - [ صعد ] : فا ؛ « جَبَلٌ مُصَعِّدٌ » : كوه بلند .